 |
Hier een verhaal hoe dingen een andere wending kunnen hebben. Na het inslapen van onze Tekkel Niels, hadden wij, mijn vrouw en ik besloten om een kijkje te gaan nemen in een Dierenasiel. Heel toevallig kwamen we terecht bij Dierentehuis Den Bosch, maar onze teleurstelling was groot; er waren geen tekkels meer. We mochten wel samen met de beheerder, achter gaan kijken naar een Beagel en Cocker spaniël. Heel toevallig zagen we aan de linkerkant een prachtige hond zitten. We vroegen ons af wat is dat nou? Wij kenden het ras niet. Dit is een Toller zij de beheerder. We waren meteen verliefd op deze hond. "Nou", zei de beheerder "kom eerst maar eens mee naar kantoor, dan zal ik eens uitleggen hoe het karakter is van deze Toller, want het is geen gemakkelijke hond! Hij valt alles aan wat vreemd voor hem is, en heeft ook een keer gehapt naar een verzorger. Doet vervelend tegen kinderen, andere honden, vreemden mensen, kortom een met gebruiksaanwijzing." Hier schrokken wij wel van! |
Inderdaad het is een wildebras, en maar trekken aan de riem! Maar om een of andere reden klikte er iets tussen ons. Na drie kwartier liepen we terug naar het Dierentehuis.We kregen het voorstel om Thyson een dag vrijblijvend mee naar ons huis te nemen.
De volgende dag, wij vroeg uit de veren, terug naar Den Bosch. De eerste kennismakingdag met Thyson. Best wel spannend. Het enige pluspunt van Thyson was dat hij goed in de auto kon. Nou, mooi niet. Hij brak de auto bijna af, zo wild ging meneer tekeer. Mijn vrouw Jeanne ging samen met hem achter op de bank. En wij reden zo snel als mogelijk was, terug naar Son en Breugel.
Thuis aangekomen, hebben we Thyson met rust gelaten, zodat hij alleen de tuin kon inspecteren.
Vanuit de huiskamer konden wij hem ook beter bekijken. We vonden wel, dat het een hele knappe jongeman was, en in de zon glansde zijn vacht zo mooi. Maar wat was hij groot, in vergelijk met onze vroegere tekkels, alleen die kop al. Daarna zijn we met hem gaan wandelen en inderdaad Thyson vloog op alles af wat we tegenkwamen. En met beide voorpoten in de lucht. En trekken aan de riem wat dat manneke kon, we dachten nog, we houden geen polsen meer over. Maar naderhand in het bos, waar wij vlakbij wonen, werd hij wat rustiger en genoot van alles. Vooral de eenden, we kregen de indruk dat het de eerste keer was dat hij eenden zag.
|
Maar owé als we een andere hond tegen kwamen, dan was het meteen weer herrie. Het lijkt wel of hij achter
iedere boom een vijand zag. Dus vlug maar weer naar huis. In huis paste Thyson zich heel goed aan, en pakte snel de
huisregels op. Hij voelde zich op zijn gemak. En we besloten dan ook, om dit manneke een tweede kans te geven.
|
|
We hadden wel het idee dat Thyson gestrest was. Hij sliep ontzettend veel de eerste dagen. Ook hadden voor hem een bench aangeschaft, voor de nachten, en als we niet thuis waren. Want het was toch een beetje vreemd, een nieuwe hond in de woonkamer. Als we 's avonds naar bed gingen luisterde hij goed en ging in zijn bench liggen. Maar toen we goed en wel sliepen, verbouwde hij bijna zijn bench, en met een hoop gejank. Och, dachten we dat went wel, en reageerden er ook niet op. Maar na vijf nachten werd dit zo erg, dat we besloten om de bench er maar uit te doen. En hem alleen, op zijn dek te laten slapen. Het janken en piepen ging over en wij konden van onze nachtrust genieten. Alleen meneer vond het ook zalig om op de bank te slapen. Maar wanneer een van ons beide beneden kwam, dan sprong hij eraf, en deed net of hij al die tijd op zijn dek gelegen had, de slimmerik. En wij speelden het spelletje mee.
Het uitlaten van Thyson was echt geen lolletje de eerste weken. Hij bleef maar uitvallen naar iedereen, en wij werden er een beetje hopeloos van. Daarom hadden wij een afspraak gemaakt met een gedragstherapeut aan huis. Deze man vertelde ons dat het gedrag van Thyson nog best was bij te sturen. En dat het grote pluspunt van ons was, dat wij geen angst voor de hond hadden. Zo was het een keer gebeurd dat ik voor Thyson te weinig eten in zijn bak had gedaan en tijdens het eten de bak onder zijn neus vandaan haalde om bij te vullen. Dit liet hij zonder problemen gebeuren, ook al had het Dierentehuis mij gewaarschuwd, doe dit nooit want hij pakt je bij je pols. En kijk uit met stoeien, hij bijt door. Dit verbaasde mij, want dit gebeurde bij ons nooit. Ook hadden we van de therapeut meegekregen om Thyson aan een slipketting te doen, en hard te corrigeren. Maar dit werkte averechts. Hij werd er steeds wilder door. En hebben na een week dat onding ver weg gegooid, en een brede stropband gekocht. Deze band werkt uitstekend, het trekken aan de riem verdween, en is voor Thyson vriendelijker te dragen.
Zoals ik al vertelde in huis ging het vanaf de eerste dag hartstikke goed. Hij speelde of dat het een pup was, meneer is een geboren clown. Maar owé op straat, of in het bos, hij bleef maar grijnzen. Teneinde raad ook Miriam Looykens geraadpleegd. En kregen als goede tip: vergeet wat het Dierentehuis verteld heeft over Thyson en ga met hem om zoals jullie denken goed te doen. Na vier weken gaf ik de moed op en stelde aan Jeanne voor Thyson terug te brengen naar het Dierentehuis. Los laten lopen in het bos durfde ik niet meer. Waarop Jeanne zei: "Probeer het nog een tijdje, overdag is hij toch zo lief en aanhankelijk." Ik vond het goed, maar dan wel op mijn voorwaarde. Ik zou hem loslaten in het bos en eens kijken of meneer nog zo'n grote mond naar anderen toe zou hebben.
De eerste keer dat ik Thyson los liet bij ons in het bos, vloog hij de eerste de beste hond aan. Ik mopperde met de woorden, dat het nou afgelopen moest zijn en dat hij moest doorlopen. Warempel ik had hem onder appèl! Hij luisterde en wandelde verder. Bij de eerst volgende hond die we tegenkwamen, gingen we meteen links of rechts af. We negeerden ze. Dit heb ik de eerste weken volgehouden en langzaam kwam Thyson tot rust. Alleen nog maar leuke en plezierige dingen in het bos, was mijn motto. Het trainen en luisteren ging elke dag met sprongen vooruit. We voelden ons ook als een echt duo. In deze tijd hebben we Thyson een andere naam gegeven, we noemen hem nu Thijs, dat past veel beter bij hem. En warempel hij luistert er ook naar.
De volgende stap was dat ik andere honden wel op ging zoeken. Ik merkte dat Thijs in de aanvalshouding ging staan. Ik zei dan: "ga maar eens kijken Thijs, dat is een hele lieve hond." Het lukte, langzaam liep Thijs met zijn dikke kwispelende staart ernaar toe en liep er een paar rondjes omheen, zonder te mopperen. Ik bleef op een afstand en liet de honden met elkaar kennismaken. Vervolgens riep ik Thijs weer bij me. Als we mensen tegen kwamen, bleef ik stil staan en maakte een praatje. Ik gaf hen een brokje om aan Thijs te geven en samen liepen we dan door. Dit hebben we meerdere malen herhaald. Thijs is nu de lieveling van de buurt. De mensen roepen hem op een afstand en meneer gaat er als een speer na toe. Hij duwt met zijn dikke tollervoorpoten tegen hun buik aan om ze te begroeten.
We zijn nu zeven maanden verder en Thijs vindt het heerlijk om elke dag samen met ons, loslopend het bos af te struinen met zijn grote neusgaten lekker onder de bramenstruiken te speuren. Hij gaat op zoek naar eekhoorntjes om er met een flinke sprint erachteraan te gaan. Hij baalt er ontzettend van dat die mennekes zo verrekte rap zijn en zo hoog de boom inklimmen. Hij zou het liefste met zijn voorpoten de boom om willen duwen! En dan die verrekte konijnen denkt hij, ren ik er lekker achteraan, schieten ze onder de grond. Nou daar kan ik met mijn dikke kop nooit in. Dan er maar voor gaan liggen, misschien komen ze dan wel. Ik geniet hier elke dag van, en het is mijn hobby, zo vind ik mijn tollerleven wel grappig.
Jeanne en ik hebben het idee dat Thijs dit in zijn vier jaar nog nooit heeft meegemaakt, de mensen staan met hun honden te wachten aan de bosrand om ze met Thijs te laten spelen Het uitlaten van Thijs is voor ons een leuk en plezierig uitje geworden.
Wij zijn heel nieuwsgierig waar Thijs geboren is, waar zijn roots gelegen hebben.
Uw reactie stellen wij op prijs.
En een snuitje van Thijs
